Willie Coolen
Hij is 81 jaar en staat nog met een flinke grijze haardos elke woensdagmiddag tussen de kleine jongetjes en meisjes van vijf en zes jaar die nog moeten leren wat een bal eigenlijk doet. Sommigen kunnen nog nauwelijks dribbelen, anderen rennen vooral achter elkaar aan. Ze worden bij SCE de kabouters genoemd. Regels kennen ze amper, maar plezier des te meer. En dat is precies waar het om draait, vindt hij.
Zijn aanpak is eenvoudig; eerst kijken wat de kinderen kunnen. Wat niet lukt, doe je niet — want dan wordt het niet leuk. Het spel staat voorop. Dribbelen, bal kort houden, voet op de bal. Kappen en draaien. Soms loopt hij voor, doet het voor, geen ingewikkelde oefeningen, geen strakke schema’s. Aanvoelen. Zien wanneer het genoeg is en wanneer je moet stoppen.
Vroeger
Willie begon zelf al jong met voetballen. Tien jaar was hij toen hij samen met zijn buurjongen lid werd van SCE. Dat waren andere tijden; er werd gefietst naar uitwedstrijden, er waren keiharde leren ballen met veters die als ze kletsnat waren wel duizend kilo wogen en gewoon werden gekopt, er waren zeer slechte velden, geen verlichting, maar wel een sterk gevoel van loyaliteit. Je hoorde bij één club en dat was vanzelfsprekend. Willie speelde in het eerste elftal maar een enkelblessure gooide roet in het eten. Het ziekenhuis was duidelijk; beter stoppen, anders zou het alleen maar erger worden. Hij richtte zich helemaal op zijn werk als afdelingsmanager bij de V&D waar hij zijn hele leven heeft gewerkt.
Een tijdlang verdween hij bij SCE uit beeld maar toen hij vele jaren later bij een reünie zijn ouwe maatje Rudy van Thielen tegenkwam met de vraag of hij niet weer iets wilde doen, zei hij volmondig ja. Samen met Rudy begon hij de allerkleinste jeugd te trainen. Eerst met z’n tweeën, later vaak alleen.
Assistentie dringend verzocht
Willie doet het inmiddels al jaren. Is altijd aanwezig, zelden ziek. Als hij er niet is, dan alleen omdat hij voor controle naar het ziekenhuis moet. En dan nog baalt hij dat de training niet doorgaat. Want iemand moet er staan zegt hij. Maar hij is op leeftijd en hij zoekt of een assistent of een echte opvolger. Er zijn middagen dat er meer dan vijftien spelertjes zijn en dat is best lastig.
Dus kom op sportieve ouders! Help Willie, help SCE maar vooral help die kleintjes.
SCE door de tijden heen
De club is veranderd zegt hij, er zijn veel nieuwe mensen, nieuwe kinderen, er is meer concurrentie van andere sporten. Toch voelt hij dat het weer begint te bruisen bij SCE. Er is weer samenhang, meer betrokkenheid. Familie is een groot woord — maar het komt wel in de buurt. Willie is overigens ook al jaren elke zaterdagochtend te vinden achter de bar in de kantine. Hij is onverwoestbaar.
Lindenholt Leeft volgde een training waar ongeveer twaalf kindjes superactief aanwezig zijn gadegeslagen door hun ouders. Willie staat er met opvallend veel rust zoals altijd. Af en toe roept hij iemand tot de orde. Hij doet tikspelletjes, veel afwerken op goal en tot slot een partijtje. Je ziet dat de kinderen plezier hebben, en dan is het goed.
Tekst en foto; Silvano Orvini